Γράφει ο Γεώργιος Χ. Τορνικάντης - αρθρογράφος, κειμενογράφος,
Την Κυριακή 27 Μαρτίου παρευρέθηκα στην διάλεξη του Δήμου Παύλου Μελά με θέμα το ‘’Εθνικό μας Τραύμα’’. Πήγα με καλή διάθεση, με μεγάλο προσωπικό ενδιαφέρον για το κεντρικό θέμα και με την προσδοκία πως θα φύγω πλουσιότερος σε γνώσεις και απαντήσεις όσον αφορά το εθνικό μας τραύμα. Την ομιλία άνοιξε ο καθηγητής Διεθνών Σπουδών, Άγγελος Συρίγος, βουλευτής της Ν.Δ. και ομολογώ πως ξεκίνησε την ομιλία του με καθαρό λόγο, το προσωπικό του βίωμα και με ιστορικές αναφορές στον ελληνικό πολιτισμό.
Δυστυχώς, μετά την μικρή εισαγωγή του που εκφράστηκε ως καθηγητής και ως άνθρωπος, πολύ σταδιακά, συνειδητοποιημένα και με δόλιο τρόπο, κατάφερε να αναδείξει την πραγματική του υπόσταση στο σήμερα που δεν είναι άλλος απ’ την κοινοβουλευτική του ιδιότητα και την στενή του σχέση με το καθεστώς της πατρίδος μας.
Ο ‘’τραυματικός’’ λόγος του καθηγητή
Παρατηρώντας τον κύριο καθηγητή και προσπαθώντας να ερμηνεύσω τον λόγο του περί τραύματος, θα προσπαθήσω να τον αποδομήσω πίσω απ’ τα εύηχα λόγια και το ακαδημαϊκό προφίλ σε τέσσερα βασικά σημεία.
1 . Ο κύριος καθηγητής κάνει αναφορά στα ιστορικά γεγονότα της Μικρασιατικής Καταστροφής
Στην αρχή της ομιλίας του κάνει μία σύντομη πως διδάσκει πολλές φορές στην Σχολή Ευελπίδων και πως έχει διδάξει και στην αντίστοιχη σχολή του Ισραήλ με την διαφορά ότι ‘’οι πρώτοι αναφέρουν τα καλά και τα κακά τους ενώ οι δεύτεροι επικεντρώνονται μόνο στα κακά τους και το πως έχασαν’’ και αυτό το θεωρεί θετικό.
Δυστυχώς, από εκείνο το σημείο κατάλαβα πως θα ακούσω έναν άνθρωπο που δεν έχει καμία γνώση για το τι είναι τραύμα και καμία απολύτως ενσυναίσθηση προς τους τραυματισμένους κι αυτό δεν μπόρεσε να κρυφτεί.
Όσοι είναι γνώστες του τραύματος, είτε σε προσωπικό επίπεδο, είτε σε συλλογικό (Historical Trauma Response) αντιλαμβάνονται πως ο τραυματισμένος άνθρωπος επικεντρώνεται μόνο στα αρνητικά του και στα λάθη του και δεν κοιτάει ποτέ τις θετικές πλευρές του και τις ικανότητες του.
Συνεχίζει με την Μικρασιατική Εκστρατεία και το μεγάλο ατόπημα να βγάλει εκτός συζήτησης τον μέγα θύτη της ιστορίας, την Τουρκία, αναφέροντας ένα επιχείρημα που το χρησιμοποιεί η ίδια η τουρκική πολιτική προπαγάνδα, δηλαδή ότι εμείς πήγαμε στα εδάφη τους και ιδίως σε αυτά που κατοικούνται πλειοψηφικά από τουρκικά φύλα, επομένως τα θεωρούσαν τουρκική πατρίδα.
Δηλαδή, μας λέει ο καθηγητής σε αλληγορικό επίπεδο πως επειδή ‘’η Ελλάδα ως νεαρή κοπέλα φόρεσε κοντό φόρεμα, έβαλε το άρωμα της και περπάτησε σε κακόφημες ισλαμικές γειτονιές, έπρεπε ο ‘’γείτονας’’ να την βιάσει, να την κατακρεουργήσει και να την πετάξει στη θάλασσα’’;;;
Ομιλεί για τον Εθνικό Διχασμό και το πώς άλλαζαν οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι στρατιωτικοί ανάλογα με την ηγεσία της χώρας, θαρρείς και οι υπαίτιοι για τον διχασμό ήταν ο χωρικός της Μακεδονίας, ο ψαράς της Χίου, ο αγρότης της Μεσσηνίας ή ο δικηγόρος της Αθήνας, κι όχι οι εκπρόσωποι των δύο βασικών πολιτικών κομμάτων. Το γεγονός πως ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος και ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος ως ηγετικές φυσιογνωμίες έχουν επαφές με εξωτερικούς παράγοντες και πολλές φορές εκφράζουν την θέληση τρίτων εντός του ελληνικού βασιλείου αποσιωπείται δολίως.
Ήταν λανθασμένη στρατηγική κίνηση εκ μέρους μας να πάμε προς την Άγκυρα, κανένας νοήμων άνθρωπος δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει, η οποία πήγαζε απ’ την ματαιοδοξία των βασιλικών αλλά αγνοείται η υστεροφημία του Βενιζέλου να αποβιβαστεί στη Σμύρνη χωρίς εγγυήσεις ασφαλείας από την Βρετανία και μόνο στον λόγο του Άγγλου κόμη, Λόυντ Τζορτζ. (βλέπε ‘’Οι αρχιτέκτονες του μικρασιατικού ολοκαυτώματος, εκδόσεις Ερωδιός’’
2. Ο κύριος καθηγητής μοιράζεται μαζί μας την προσωπική του εμπειρία από το ταξίδι του στα Σκόπια
Ξεκινάει από μια σφυγμομέτρηση που έκανε ο ίδιος με τους κατοίκους της χώρας για το ποια χώρα θεωρούν πιο εχθρική και η απάντηση που παίρνει είναι η Βουλγαρία γιατί δεν τους αφήνουν να μπουν στην Ε.Ε. και την Τουρκία λόγω της οθωμανικής κατοχής.
Συνεχίζει με ένα φτηνό σόφισμα που παρουσιάζει τα Σκόπια ως ένα τραυματισμένο λαό που έχει κρίση ταυτότητας (στο οποίο από ψυχολογικής πλευράς το κατανοώ απόλυτα, το να είσαι μία Ενωμένη Γιουγκοσλαβία και να καταλήγεις ένα μεγάλο χωριό σε μία γωνία της Βαλκανικής Χερσονήσου χωρίς ταυτότητα είναι αναντίρρητα τραύμα) και που εμείς οφείλαμε να το στηρίξουμε αλλά δεν το κάνουμε εγκλωβισμένοι στο δικό μας τραύμα.
Δηλαδή, με απλά ελληνικά ο καθηγητής μας λέει ότι όσοι δεν στηρίζουμε το γειτονικό κρατίδιο είμαστε έρμαια του συλλογικού μας τραύματος και δεν έχουμε ξεπεράσει την ιστορία μας ενώ όσοι το στηρίζουν βλέπουν μπροστά και έχουν ξεπεράσει τα στερεότυπα του ονόματος, της ιστορίας και της γεωγραφίας.
Δυστυχώς, κύριε καθηγητά, έχετε χάσει το νόημα της ιστορίας, το οποίο δεν είναι να την ξεπεράσεις, ούτε να την περιφρονήσεις διότι θα την βρεις πάλι μπροστά σου. Ο σκοπός είναι να αγκαλιάσεις την ιστορία σου, να την βιώσεις και να την κατανοήσεις και με γνώμονα αυτή να προχωρήσεις στη ζωή σου και να χτίσεις το μέλλον σου.
Ο λόγος που τα Σκόπια δεν μας θεωρούν εχθρό είναι διότι απλούστατα δεν μας φοβούνται και κυρίως διότι δεν διεκδικούμε τίποτα, ούτε καν την ιστορική αλήθεια. Θα έπρεπε να ντρεπόμαστε που η Βουλγαρία ασκεί περισσότερη πίεση για το όνομα της Μακεδονίας και θα έπρεπε να είμαστε εμείς ως κράτος που θα έπρεπε να ομιλούμε για κοινό οθωμανικό παρελθόν και κοινό συλλογικό τραύμα με κύριο θύτη, την Τουρκία και να τους θυμίσουμε την βυζαντινή μας οικουμενικότητα και την κοινή μας ορθόδοξη πίστη. Έτσι θα μπορούσαμε να τους αγκαλιάσουμε!
Τέλος, αν νομίζετε πως θα τρομοκρατηθούμε με τις έννοιες της Μεγάλης Αλβανίας ή της Μεγάλης Βουλγαρίας ή το γεγονός πως αν το κρατίδιο των Σκοπίων χαθεί σε 20 χρόνια θα προκαλέσει αναταραχή στη περιοχή, θα σας πρότεινα την ιδέα της ενσωμάτωσης της γεωγραφικής μακεδονικής γης σε συνεργασία με την Σερβία ή και την Βουλγαρία, πρόταση την οποία το κόμμα σας απέρριψε την περίοδο της διάσπασης της Γιουγκοσλαβίας ή την επαλήθευση της πρόρρησης του Αγίου Παΐσίου πως τα Σκόπια θα καταρρεύσουν σαν ‘’φαρσαλινός χαλβάς’’ και εμείς απλά μπορούμε να περιμένουμε να πέσει ώστε να πάρουμε το κομμάτι που δικαιούμαστε απ’ τον χαλβά.
3. Ο κύριος καθηγητής παραδίδει μαθήματα προσωπικής γεωγραφίας
Στο τέλος της διάλεξης και αφότου υποτίθεται έπρεπε να τεθούν ερωτήσεις από το κοινό, ο κύριος Συρίγος θεώρησε πως έπρεπε λίγο να περισώσει την κατάσταση από αυτά που ακούστηκαν από τον γνωστό δημοσιογράφο, Θανάση Λάλα, ο οποίος έκλεισε με το επικό σχόλιο ‘’πως σε όποια δωμάτια εξουσίας κι αν βρέθηκε, δεν είδε ποτέ ανθρώπους που να τους ενδιαφέρει πως θα λύσουν το πρόβλημα ή θα θεραπεύσουν το τραύμα αλλά πως θα μείνουν περισσότερο μέσα στο δωμάτιο’’.
Ο καθηγητής της Ν.Δ. θέλησε να μας κάνει προσωπικά μαθήματα γεωγραφίας και να μας εξηγήσει με τον γνωστό του επιτήδειο τρόπο το ποιοι είμαστε ανάλογα σε ποια θέση βρισκόμαστε.
Η Ελλάδα είναι Ανατολή ή Δύση; Που ανήκουμε; Για χιλιάδες χρόνια ορίζαμε την Ανατολή και την Δύση με κέντρο μας την Κωνσταντινούπολη, μας λέει αλλά αυτό αλλάζει μετά την τουρκοκρατία.
Και εδώ βρίσκεται το κρυφό μήνυμα της όλης υποθέσεως όπου ο καλεσμένος ομιλητής υπενθυμίζει στο ‘’τραυματισμένο’’ κοινό της αίθουσας ότι ανήκουμε στη Δύση και πως η επιβίωση μας εξαρτάται από εκεί. Ακριβώς ότι θα έκανε ένας τραυματισμένος άνθρωπος που δεν πιστεύει στον εαυτό του και στις δυνάμεις του αλλά εξαρτάται από τρίτους και περιμένει κάποιος άλλος να έρθει να τον σώσει.
Η ταυτότητα μας συνδέεται με το τραύμα όπως πολύ σωστά αναφέρατε όμως η ταυτότητα μας δεν σχετίζεται πάντοτε με την γεωγραφική μας θέση. Πέρα από τα σοφίσματα και τα κομματικά παιχνίδια, θα προσπαθήσω να σας το κάνω πιο κατανοητό.
Αν εγώ ονομάζομαι Γεώργιος ή Αλέξανδρος αλλά όταν με ρωτάνε ‘’Ποιος είσαι;’’, εγώ απαντάω είμαι φίλος του Κώστα και του Μπάμπη και επιμένω σε αυτόν τον προσδιορισμό, τότε είμαι ένας ετεροπροσδιορισμένος άνθρωπος, δηλαδή δεν προσδιορίζομαι με το ποιος είμαι εγώ ως άνθρωπος αλλά σύμφωνα με τους φίλους μου.
Στην προκειμένη περίπτωση εσείς είστε φίλος του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη και αυτός είναι φίλος των Ευρωπαίων εταίρων και αυτό τα λέει όλα πλέον!
Εμείς είμαστε Έλληνες Ορθόδοξοι και αυτό μας κάνει να αισθανόμαστε τέτοιοι είτε είμαστε στην Ελλάδα, είτε στην Αμερική, είτε στη Ρωσία, είτε στεκόμαστε στη Μέση Ανατολή. Προσδιοριζόμαστε με βάση την ιστορία μας, την ταυτότητα μας κα το Είναι μας και όχι με τις εκάστοτε εταιρικές σχέσεις και τις εποχιακές συμμαχίες.
4. Ο κύριος καθηγητής παραδίδει και μαθήματα κοινοβουλευτισμού
Στο κλείσιμο της πρωινής διάλεξης ο αγαπημένος καθηγητής των μέσων μαζικής ενημέρωσης βάζει το κερασάκι στην τούρτα και μας κάνει ξεκάθαρο πως ο μοναδικός λόγος συμμετοχής του στην αξιότιμη εκδήλωση του δήμου, πέρα από το να δώσει κύρος σε έναν φιλικό προς το κόμμα δήμο, ήταν να κάνει και έμμεση προπαγάνδα για την κυβέρνηση του και το πολιτικό σύστημα.
Παίρνει το μικρόφωνο μόνος του, θεωρώντας πως οφείλει να κλείσει αυτός την διάλεξη, μιας και ο κύριος Λάλας χάλασε το κλίμα υπέρ του (συστήματος), εγκωμιάζει τον κοινοβουλευτισμό της χώρας (δηλαδή τους εαυτούς τους) και αναφέρει πως μόνο 6 - 7 χώρες είχαν τέτοιο πολίτευμα στην αρχή της Ε.Ε. και μία από αυτές είναι η Ελλάδα (αυτοαναφορικός ναρκισσισμός ως προς το κόμμα, εφόσον η Ν.Δ. έβαλε την Ελλάδα στην Ε.Ο.Κ.).
Το βαθύτερο νόημα αυτής της τοποθέτησης είναι δύσκολο να κατανοηθεί, ιδίως όταν εκφράζεται από έναν επαγγελματία πολιτικό και από έναν εύγλωττο ακαδημαϊκό. Απαιτείται ενεργητική ακρόαση, πνευματική διαύγεια και ειλικρινή διάκριση.
Σε απλά ελληνικά ο καθηγητής μας είπε:
Εμείς οι (νεοδημοκράτες) ξέρουμε πώς να κυβερνούμε.
Εμείς φέραμε την κοινοβουλευτική δημοκρατία στην Ελλάδα, επομένως είμαστε οι γνήσιοι κληρονόμοι της.
Το πολιτικό σύστημα γνωρίζει καλύτερα τι είναι ωφέλιμο για εσάς (τον λαό). Εμπιστευτείτε τους θεσμούς, αυτοί γνωρίζουν!
Όσοι αντιδράτε στα νομοθετήματα και στις πολιτικές μας ενέργειες, είστε είτε αντιδραστικοί αριστεροί, είτε κακοπροαίρετοι ακροδεξιοί.
Όσοι δεν αντιλαμβάνεστε τώρα την θέση της χώρας στο σύγχρονο γεωπολιτικό περιβάλλον και την σημασία της σταθερότητας στην εξουσία είναι λόγω του συλλογικού μας τραύματος και των προσωπικών σας τραυματικών εμπειριών.
Επίλογος
Με το πέρας της διάλεξης α’ μέρους, οφείλω να ομολογήσω πως ως άνθρωπος, ως ακροατής και ως Έλληνας ένιωσα προσβεβλημένος και δυσαρεστημένος. Αισθάνθηκα πως ο καθηγητής που είχα απέναντι μου δεν ήρθε για να μου μιλήσει για το συλλογικό τραύμα, τον πόνο, την θλίψη και την θεραπεία του αλλά να πατήσει πάνω στον πόνο μου, να με ματώσει περισσότερο και να αξιοποιήσει αυτό το τραύμα προς όφελος της κομματικής του παράταξης ακολουθώντας πιστά την τραυματική πολιτική που ακολουθούν όλες οι κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης ώστε να χειραγωγούν τον ελληνικό λαό.
Εν ολίγοις, ο κύριος καθηγητής ερχόμενος από το ταξίδι του από τα γειτονικά Σκόπια, είπε να κάνει μία ‘’ξεπέτα’’, σε ένα εύκολο, λαϊκό και φτωχό κοινό, να κάνει φτηνή αλλά ευγενική προπαγάνδα και να εκπληρώσει και την υποχρέωση του προς τον δήμο με το κύρος του.
Και επειδή ανάφερε στην αρχή πως στα νιάτα του διάβαζε το βιβλίο ‘’Οι σαρκοφάγοι του Ελληνισμού’’ και μάλλον αποφάσισε να γίνει ένας από αυτούς πίσω από την παράταξη του, θα του εκμυστηρευτώ πως ίσως, ίσως να έπρεπε να είχε διαβάσει το βιβλίο ‘’Ελληνική Πρόκλησις’’ του Ανδρέα Δενδρινού αφού τους αρέσουν οι προκλήσεις εκεί στη Ν.Δ. ή το βιβλίο ‘’Ελληνικότης’’ του Γεωργίου Γεωργαλά για να ξεκαθαρίσουν μέσα του οι έννοιες Έλληνας και Ρωμιός, Ανατολή και Δύση.
Τώρα που τα χρόνια πέρασαν, προλαβαίνει να διαβάσει κάποιο βιβλίο για το συλλογικό τραύμα όπως το ‘’Τι μας έχει συμβεί;’’ του Αντώνη Ανδρουλιδάκη ώστε να ξέρει για τι μιλάει όταν είναι επομένη φορά καλεσμένος.
Και να μην ξεχνάει πως:
Οι τραυματισμένοι πολίτες ψηφίζουν τραυματισμένους πολιτικούς, οι οποίοι επίσης είναι τραυματισμένοι από την στιγμή που προέρχονται από τον τραυματισμένο λαό και ασκούν τραυματική πολιτική.
Όταν οι πολίτες θεραπευτούν τότε θα εκλέγουν θεραπευμένους πολιτικούς, οι οποίοι θα λειτουργούν ως θεραπευτές και θα θεραπεύουν τον λαό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου