Γράφει η Μαριάνθη Κορκοδείλου, Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής, Υπεύθυνη Επικοινωνίας και Κομματικών Εκδηλώσεων, ΜΑΖΙ για μια Ελεύθερη Ελλάδα
Άνθρωποι με σοβαρά προβλήματα υγείας ή κινητικές δυσκολίες καλούνται να παλέψουν με μια ατελείωτη γραφειοκρατία, να συγκεντρώνουν φακέλους, γνωματεύσεις και πιστοποιητικά για να αποδεικνύουν ξανά και ξανά το αυτονόητο. Να αποδεικνύουν ότι έχουν ανάγκη από στήριξη, ενώ πολλές φορές βρίσκονται αντιμέτωποι με αποφάσεις επιτροπών που κρίνουν αν δικαιούνται να συνεχίσουν να λαμβάνουν μια παροχή απολύτως απαραίτητη για την καθημερινότητά τους.
Την ίδια στιγμή, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η επιδοματική πολιτική παρουσιάζεται σχεδόν ως υποκατάστατο της πραγματικής κοινωνικής πολιτικής. Γεμίσαμε επιδόματα, προγράμματα και έκτακτες οικονομικές ενισχύσεις, χωρίς να έχει διασφαλιστεί ότι αυτά καταλήγουν πάντοτε σε εκείνους που πραγματικά τα έχουν ανάγκη. Υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που αποκλείονται παρά τις πραγματικές και αποδεδειγμένες ανάγκες τους, ενώ άλλες περιπτώσεις εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για τα κριτήρια χορήγησης, τους ελέγχους και την αξιολόγηση των δικαιούχων.
Το πρόβλημα δεν είναι η ύπαρξη των επιδομάτων. Είναι η απουσία μιας ολοκληρωμένης πολιτικής που θα αντιμετωπίζει τις αιτίες της οικονομικής και κοινωνικής ανασφάλειας, αντί να διαχειρίζεται διαρκώς τις συνέπειές της.
Αντί να δημιουργούμε συνθήκες για σταθερή εργασία, αξιοπρεπείς μισθούς, προσιτή στέγαση, ουσιαστική πρόσβαση στην υγεία και πραγματική κοινωνική προστασία, έχουμε καταλήξει να αντιμετωπίζουμε το επίδομα ως λύση για κάθε κοινωνικό και οικονομικό πρόβλημα.
Τα επιδόματα πρέπει να καλύπτουν μια προσωρινή ανάγκη όταν αυτή προκύπτει ή να αποτελούν σταθερή και ουσιαστική στήριξη για όσους, λόγω αναπηρίας, χρόνιας πάθησης ή άλλων αντικειμενικών συνθηκών, δεν μπορούν να αυτονομηθούν οικονομικά. Δεν μπορεί όμως η επιδοματική πολιτική να αποτελεί μόνιμο υποκατάστατο μιας οικονομίας που αδυνατεί να εξασφαλίσει αξιοπρεπείς όρους διαβίωσης.
Χρειαζόμαστε σαφή και δίκαια κριτήρια, διασταυρώσεις στοιχείων, διαφάνεια, ουσιαστικούς ελέγχους και αξιολόγηση εκεί όπου πραγματικά απαιτείται. Κυρίως όμως χρειαζόμαστε ένα σύστημα που δεν θα εξαντλεί τη γραφειοκρατική του αυστηρότητα στους ανθρώπους με πραγματικά προβλήματα υγείας και αναπηρίας.
Η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός πολιτικής διαχείρισης ούτε ως εργαλείο καλλιέργειας εξάρτησης από την εκάστοτε κυβέρνηση.
Ο στόχος μιας σοβαρής πολιτείας δεν είναι να μοιράζει επιδόματα για να διαχειρίζεται τη φτώχεια. Είναι να δημιουργεί τις συνθήκες ώστε οι πολίτες να μη χρειάζονται επιδόματα για να επιβιώσουν. Και για εκείνους που πραγματικά τα χρειάζονται, να εξασφαλίζει ότι θα τα λαμβάνουν χωρίς εξευτελιστικές διαδικασίες και χωρίς να χρειάζεται να δίνουν κάθε φορά μάχη για τα αυτονόητα.
Αυτό λέγεται κοινωνική πολιτική με σχέδιο, δικαιοσύνη και λογοδοσία. Τα υπόλοιπα είναι απλώς διαχείριση επιδομάτων.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου