Γράφει ο Ιωάννης Δανιηλίδης, Πολιτευτής Ανατολικής Αττικής, Σπαρτιάτες,
Η οικονομική προσέγγιση και τα μαθηματικά της ασφυξίας.
Όταν το κράτος μιλάει για «ανάπτυξη» και μακροοικονομικούς δείκτες, η πραγματική αγορά μετράει λουκέτα.
Η καθημερινότητα μιας μικρομεσαίας επιχείρησης, ενός εμπορικού καταστήματος, ενός συνοικιακού εστιατορίου ή ενός παραδοσιακού φούρνου δεν αποτελεί πλέον υγιή οικονομική δραστηριότητα.
Είναι μια καθημερινή, εξαντλητική άσκηση επιβίωσης σε συνθήκες τεχνητού πνιγμού.
Πριν καν ανοίξει η πόρτα της επιχείρησης, πριν ανάψει ο πρώτος φούρνος ή μπει ο πρώτος πελάτης, ο επαγγελματίας είναι ήδη χρεωμένος με μια αλυσίδα από πάγια, ανελαστικά έξοδα.
Τα βασικά της στέγασης.
Ενοίκια επαγγελματικής στέγης που καλπάζουν ανεξέλεγκτα και λογαριασμοί ρεύματος-φωτιά, φορτωμένοι με αυξημένα δημοτικά τέλη.
Το κόστος της εργασίας και της ασφάλισης.
Ο μισθός του προσωπικού, οι υπέρογκες εργοδοτικές εισφορές και οι προσωπικές ασφαλιστικές εισφορές (ΕΦΚΑ) του ίδιου του επαγγελματία, οι οποίες αυξάνονται συνεχώς.
Το «χαράτσι» της επιβίωσης.
Η προκαταβολή φόρου, η οποία πλέον υπολογίζεται εξωφρενικά και πάνω στο τεκμαρτό εισόδημα, αναγκάζοντας τον έμπορο και τον βιοτέχνη να δανείζουν το κράτος με χρήματα που δεν έχουν καν εισπράξει.
Ο ψηφιακός, τραπεζικός και ασύμμετρος καταναγκασμός.
Η ανάλυση της αγοράς δείχνει ότι το κράτος έχει μετατραπεί σε έναν ιδιότυπο «συνέταιρο» που δεν ρισκάρει ποτέ, δεν προσφέρει τίποτα, αλλά απαιτεί συνεχώς μερίδιο.
Ο λεγόμενος «ψηφιακός εκσυγχρονισμός» δεν ήρθε ως βοήθεια, αλλά ως τιμωρητική γραφειοκρατία και πηγή μόνιμων εξόδων.
Η οδύσσεια του εξοπλισμού.
Ταμειακές μηχανές που πρέπει να αλλάζουν υποχρεωτικά κάθε 5 έτη, και η νέα υποχρεωτική ένταξη στο σύστημα IRIS.
Οι παλαιότερες συνεχείς αλλαγές στους συντελεστές ΦΠΑ, που ανάγκαζαν την αγορά σε διαρκείς επαναπρογραμματισμούς, άφησαν βαθιές οικονομικές πληγές στο παρελθόν, όμως η γραφειοκρατική πίεση δεν σταμάτησε ποτέ, απλώς άλλαξε πρόσωπο.
Το παρασιτικό σύστημα των μεσαζόντων και η πίεση στον λογιστή.
Νέα εξειδικευμένα λογισμικά, αγορά νέων POS για να «μιλούν» με τις ταμειακές, μηνιαία ή ετήσια συμβόλαια συντήρησης των λογισμικών αυτών.
Σε όλο αυτό το κομφούζιο προστίθεται και το απαραίτητο κόστος του λογιστή για κάθε επιχείρηση.
Ο λογιστής, που είναι κι αυτός ένας επαγγελματίας της αγοράς που τρέχει και δεν φτάνει, έχει εγκλωβιστεί από το MyData και τις ψηφιακές πλατφόρμες.
Το κράτος τον έχει μετατρέψει ουσιαστικά σε έναν άμισθο υπάλληλο της ΑΑΔΕ, αναγκάζοντας τον έμπορο να πληρώνει από την τσέπη του τη γραφειοκρατική δουλειά που επέβαλε το υπουργείο.
Η τραπεζική αφαίμαξη και ο αποκλεισμός.
Κρατήσεις και προμήθειες των τραπεζών σε κάθε μία συναλλαγή του POS, μηνιαίες κρατήσεις τήρησης για κάθε τραπεζικό λογαριασμό ξεχωριστά, και η νέα κράτηση για τη διασύνδεση του POS με την εφορία, η οποία επιβλήθηκε με αναδρομική ισχύ.
Η αρνηση χρηματοδότησης.
Οι τράπεζες αρνούνται πεισματικά να βοηθήσουν στην εξέλιξη της παραγωγικής τάξης.
Έχουν κλείσει τις στρόφιγγες και δεν χορηγούν χαμηλότοκα δάνεια για επενδύσεις ή εκσυγχρονισμό, όπως οφείλουν.
Ο μικρός βιοτέχνης και ο έμπορος αποκλείονται από το τραπεζικό σύστημα, την ίδια ώρα που τα φτηνά δάνεια και τα κεφάλαια του Ταμείου Ανάκαμψης κατευθύνονται αποκλειστικά σε λίγους και ισχυρούς ομίλους.
Ο ασύμμετρος και ανεξέλεγκτος ανταγωνισμός.
Την ώρα που ο νόμιμος, ντόπιος έμπορος και βιοτέχνης εξαντλούνται από τους καθημερινούς, εξοντωτικούς κρατικούς ελέγχους κάτω από το φως της ημέρας, το κράτος επιδεικνύει μια προκλητική αδράνεια εκεί που πραγματικά οργιάζει η παραοικονομία.
Στις γκετοποιημένες περιοχές των αστικών κέντρων, δεκάδες καταστήματα αλλοδαπών λειτουργούν χωρίς κανέναν έλεγχο, χωρίς ψηφιακά συστήματα, και πολλές φορές χωρίς καν να διαθέτουν έναρξη επιχείρησης στην εφορία.
Αυτή η μαύρη αγορά, σε συνδυασμό με τις ανεξέλεγκτες παγκόσμιες πλατφόρμες του διαδικτύου, δημιουργεί έναν αθέμιτο ανταγωνισμό που εξολοθρεύει όποιον επιλέγει να παραμείνει νόμιμος.
Η ψευδαίσθηση των τιμών και τι πληρώνεις πραγματικά στην αγορά
Υπάρχει μια τεράστια παρεξήγηση στην κοινωνία. Ο κόσμος βλέπει τις τιμές να ανεβαίνουν και νομίζει ότι ο έμπορος, ο εστιάτορας, ο φούρναρης κερδοσκοπούν και πλουτίζουν.
Η αλήθεια όμως είναι σοκαριστικη.
Η τιμή που πληρώνει ο πελάτης δεν ανταποκρίνεται στην τσέπη του επαγγελματία, αλλά στην εκτόξευση των πρώτων υλών για τη βιοτεχνία, στα καύσιμα για το εμπόριο και στα χαράτσια της καθημερινής ασφυξίας.
Η παγίδα των πρώτων υλών του βιοτέχνη.
Πριν καν ξεκινήσει η παραγωγή, ο βιοτέχνης έρχεται αντιμέτωπος με το ράλι τιμών σε υλικά συσκευασίας, υφάσματα, νήματα, δέρματα και αναλώσιμα.
Αγοράζει πανάκριβα τη βασική του ύλη, υποχρεούται να προκαταβάλει μετρητά, και το κράτος επιβάλλει ΦΠΑ πάνω σε αυτά τα ήδη διογκωμένα κόστη.
Η ακριβή πρώτη ύλη εκμηδενίζει κάθε περιθώριο κέρδους πριν το προϊόν καν μορφοποιηθεί.
Η ειδική εραγματικότητα του φούρναρη, ο βιοτέχνης της γειτονιάς μας.
Ο συνοικιακός φούρνος δέχεται το πιο βίαιο πλήγμα μεταποίησης.
Για να βγάλει μια φραντζόλα ψωμί των 1,20€, ο φούρναρης παλεύει με μια αγορά αλευριού που πιέζεται ασφυκτικά από την παγκόσμια γεωπολιτική και οικονομική κρίση.
Έχει να αντιμετωπίσει τεράστια ενεργειακά κόστη, καθώς βάσει νόμου ο φούρνος καταναλώνει το πανάκριβο πετρέλαιο κίνησης για τη λειτουργία του, ενώ παράλληλα επωμίζεται εξωφρενικούς λογαριασμούς ρεύματος.
Στο εμπορικό κατάστημα (100€ το δερμάτινο παπούτσι / 35€ η μπλούζα).
Όταν ο καταναλωτής βλέπει 100 ευρώ στην ετικέτα ενός παπουτσιού, τα 24 ευρώ είναι ΦΠΑ που πάει κατευθείαν στο κράτος.
Από τα 76 ευρώ που μένουν, ο έμπορος πρέπει να πληρώσει την αγορά του προϊόντος, το ενοίκιο, τη θέρμανση, την προμήθεια του POS, τη διασύνδεση, την αμοιβή του λογιστή του και τον ΕΦΚΑ του. Στη μπλούζα των 35 ευρώ, το καθαρό κέρδος μετατρέπεται σε μερικά λεπτά.
Στο εστιατόριο (25€ το άτομο / 3€ η μπύρα).
Από τα 25 ευρώ, το ΦΠΑ φεύγει απευθείας για το κράτος.
Από τα υπόλοιπα, καλύπτονται οι ακριβές πρώτες ύλες, το ρεύμα των ψυγείων, το γκάζι, τα ένσημα, το POS, το IRIS και η αμοιβή του λογιστή.
Η μπύρα των 3 ευρώ δεν έχει κέρδος, έχει υλικά και πάγια.
Είτε πρόκειται για τον βιοτέχνη που μεταποιεί, είτε για τον έμπορο, ο μικρομεσαίος έχει μετατραπεί σε απλό, άμισθο εισπράκτορα φόρων.
Μαζεύει τα χρήματα και τα μοιράζει αμέσως στην εφορία, στις τράπεζες, στους προμηθευτές και στους παρόχους ενέργειας.
Το θεσμικό κενό και ανυπαρξία επιμελητηρίων και εμπορικών συλλόγων.
Σε αυτή την άνιση μάχη, ο έμπορος και ο βιοτέχνης βρίσκονται σε πλήρη και απόλυτη μοναξιά.
Η ανυπαρξία του εμπορικού επιμελητηρίου, του βιοτεχνικού επιμελητηρίου και των τοπικών εμπορικών συλλόγων είναι εκκωφαντική.
Οι θεσμοί αυτοί, που θα έπρεπε να αποτελούν το ανάχωμα της αγοράς, έχουν πάψει προ πολλού να επιτελούν τον σκοπό τους.
Δεν αποτελούν πλέον θέσεις ευθύνης, ούτε εργαλεία άσκησης πραγματικής πίεσης και επίλυσης των καθημερινών προβλημάτων.
Έχουν μετατραπεί, στην πλειονότητά τους, σε μια βαθμίδα προσωπικής και πολιτικής εξέλιξης των μελών τους.
Μια καρέκλα-διαβατήριο για δημόσιες σχέσεις, φωτογραφίες και πολιτικά ανταλλάγματα, την ώρα που η βάση που τους εκλέγει αιμορραγεί οικονομικά και υπομένει τον εξευτελισμό.
Η ηθική μας εξόντωση.
Αυτό που πονάει περισσότερο δεν είναι μόνο η οικονομική αιμορραγία, είναι η «ηθική απαξίωση».
Μετά από 15 ολόκληρα χρόνια συνεχόμενων σοκ από τα μνημόνια του ΔΝΤ, τα Capital Controls, και το βίαιο κλείσιμο της Πανδημίας ο επιχειρηματίας περίμενε μια ανάσα, μια ηθική επιβράβευση που κράτησε την οικονομία όρθια.
Αντί γι' αυτό, δέχτηκε την απόλυτη προσβολή.
Το κράτος έρχεται και, με μια οριζόντια, ισοπεδωτική διάταξη, «μας θεωρεί εκ προοιμίου κλέφτες». Μας «φοράει» ένα αυθαίρετο τεκμαρτό εισόδημα, καταργώντας κάθε έννοια φορολογικής δικαιοσύνης.
Η φωνή είναι ξεκάθαρη.
Δεν ζητάμε να πλουτίσουμε.
Ζητάμε να ζήσουμε.
Πίσω από τις ταμειακές, τους πάγκους, τους φούρνους και τα POS υπάρχουν άνθρωποι.
Άνθρωποι που μετά από όλα αυτά τα χαράτσια, πρέπει να γυρίσουν σπίτι και να ζήσουν την οικογένειά τους.
Να πάνε τα παιδιά τους σχολείο, να κάνουν τις δραστηριότητές τους.
Άνθρωποι που δικαιούνται, όπως όλος ο κόσμος, να βγουν μια βόλτα, να κάνουν ένα ταξίδι, να καθίσουν σε ένα εστιατόριο, έναν κινηματογράφο...κάτι!
Ο «θάνατος του εμποράκου» δεν είναι φυσική οικονομική εξέλιξη.
Είναι ένα κοινωνικό έγκλημα που ξεριζώνει τη μεσαία τάξη και μετατρέπει μια χώρα ελεύθερων επαγγελματιών σε μια κοινωνία χαμηλόμισθων υπαλλήλων των ολιγοπωλίων.
Το πρόγραμμα της διάσωσης, της μεσαίας τάξης του εμπόρου του βιοτέχνη απέναντι στον τεχνητό πνιγμό του κρατους, απαιτούμε δικαιοσύνη και λογική.
Πρέπει να εφαρμοστούν άμεσα οι εξής 10 ριζικές λύσεις.
1.«Άμεση Κατάργηση του Τεκμαρτού Εισοδήματος»
Πλήρης και οριστική κατάργηση του άδικου, οριζόντιου τεκμαρτού τρόπου φορολόγησης. Το κράτος διαθέτει πλέον όλα τα ψηφιακά εργαλεία για να ελέγχει τα πραγματικά έσοδα και έξοδα.
2.«Στοχευμένοι Έλεγχοι στην Πραγματική Παραοικονομία»
Άμεση μεταφορά των ελεγκτικών μηχανισμών εκεί που πραγματικά υπάρχει μαύρη αγορά, σε γκετοποιημένες περιοχές και σε καταστήματα αλλοδαπών που λειτουργούν χωρίς έλεγχο, χωρίς παραστατικά και συχνά, χωρίς καν έναρξη επιχείρησης.
3.«Οριζόντια και Δραστική Μείωση Όλων των Συντελεστών ΦΠΑ».
Γενναία μείωση σε όλες τις βαθμίδες του ΦΠΑ (στα βασικά αγαθά, στην εστίαση και στο λιανεμπόριο) για να αποκατασταθεί η αγοραστική δύναμη της μεσαίας τάξης.
4.«Υποχρεωτική Χορήγηση Χαμηλότοκων Δανείων για την Παραγωγική Τάξη»
Θέσπιση ειδικών χρηματοδοτικών εργαλείων με χαμηλά επιτόκια από τις συστημικές τράπεζες, ώστε να στηριχθεί η εξέλιξη της βιοτεχνίας και του εμπορίου.
5.«Μείωση της Υπερφορολόγησης στα Καύσιμα και το Πετρέλαιο Κίνησης»
Άμεση περικοπή του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης ΕΦΚ και του ΦΠΑ στα καύσιμα, που φουσκώνουν το κόστος μεταφοράς των προϊόντων για τον έμπορο και τσακίζουν τη λειτουργία της βιοτεχνίας (όπως οι φούρνοι).
6.«Μείωση και Εξορθολογισμός των Δημοτικών Τελών»
Δραστική μείωση των δημοτικών τελών για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, λόγω πλήρους έλλειψης ανταποδοτικότητας σε καθαριότητα και υποδομές στις γειτονιές.
7.«Μηδενισμός των Τραπεζικών Κρατήσεων στις Συναλλαγές με POS» Από τη στιγμή που το κράτος καθιστά υποχρεωτική τη χρήση του POS, οι προμήθειες και οι κρατήσεις των τραπεζών ανά συναλλαγή πρέπει να μηδενιστούν.
8.«Κούρεμα 50% στο Κόστος Συντήρησης Λογισμικού των POS»
Νομοθετικό πλαφόν που θα μειώνει τουλάχιστον στο μισό το μηνιαίο ή ετήσιο κόστος που επιβάλλουν οι εταιρείες τεχνολογίας για τη συντήρηση των POS.
9.«Κατάργηση των Χρεώσεων Διασύνδεσης με την ΑΑΔΕ» Να καταργηθεί κάθε είδους κράτηση ή συνδρομή που αφορά τη διασύνδεση των τερματικών με την εφορία.
10.«Επιστροφή της Κοινωνικής Οφειλής των Τραπεζών»
Δωρεάν τήρηση επαγγελματικών λογαριασμών και κατάργηση των κρυφών χρεώσεων (π.χ. έξοδα κίνησης) ως ελάχιστο αντίδωρο για τη διάσωση των τραπεζών από τις θυσίες της μεσαίας τάξης.
Πίσω από τις ταμειακές, τους πάγκους και τους φούρνους υπάρχουν άνθρωποι.
Ο «θάνατος του εμποράκου» είναι ένα κοινωνικό έγκλημα που πρέπει να σταματήσει ΤΩΡΑ!
Και επειδή κάποιος τεχνοκράτης θα τρέξει αμέσως να μας κουνήσει το δάχτυλο και να πει ότι όλα αυτά τα μέτρα έχουν «δημοσιονομικό κόστος», εμείς απαντάμε ξεκάθαρα...
Ναι, έχει κόστος.
Έχει κόστος τις ζωές μας, τις οικογένειές μας και το μέλλον των παιδιών μας!
Και αυτό το κόστος δεν κοστολογείται σε κανένα υπουργείο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου