Παρ' όλο που η φύση η ίδια επιβάλλει μια επαναλαμβανόμενη συνθήκη βίας στο περιβάλλον, ο άνθρωπος είναι σε θέση να την ανατρέψει. Κάτι που επαναλαμβάνεται ως προσανατολιστικό αξίωμα μπορεί κάποια στιγμή να ξεπεραστεί από τα γεγονότα. Αυτό το αξίωμα μπορεί, ίσως, να εφαρμοστεί σε πολλές περιπτώσεις, εκτός από τα ελληνικά πανεπιστήμια...
Κάθε ανατροπή συνήθειας εξαρτάται από τις παρεμβάσεις ενός η περισσότερων ανθρώπων που θα αποφασίσουν την παρέμβαση. Αρκεί βέβαια να είναι αρκετά γενναίοι και αποφασισμένοι να το πράξουν. Μόνο που στην ακαδημαϊκή πραγματικότητα αυτό δεν φαίνεται να ισχύει.
Η χθεσινή επίθεση στο ΠΑΠΕΙ και την καθηγήτρια Μαίρη Μπόση δείχνει ότι η ευθύνη για τα περιστατικά βίας αφορά και πολλούς άλλους, εκτός από τον βασικό υπεύθυνο, την κεντρική εξουσία. Στην πραγματικότητα εμπλέκονται αρκετοί παράγοντες, οι οποίοι έχουν συνηθίσει να χρησιμοποιούν το άλλοθι των κυβερνήσεων για να απαλλαγούν από τις δικές τους υποχρεώσεις.
Τι κάνουν οι πρυτάνεις Γιατί τελικά διαχέεται αυτή η ανάληψη ρόλων, με αποτέλεσμα να εξαλείφεται στο τέλος η απόδοση ευθυνών Πώς αντιμετωπίζουν τα ενδοπανεπιστημιακά φαινόμενα ανομίας Δείχνουν αυτόματα το υπουργείο Παιδείας και απαλλάσσονται αυτοβούλως, προτάσσοντας άλλες πτυχές της λειτουργίας του ιδρύματος, ενώ το θέμα της συζήτησης είναι μόνο η βία.
Το ζήτημα της αποποίησης των ευθυνών, βέβαια, είναι ταυτόσημο με τη μεταπολιτευτική μας κουλτούρα. Ή τουλάχιστον, από τότε που ο λαϊκισμός αναγνωρίστηκε ως βασικός μηχανισμός άσκησης της πολιτικής του κράτους. Η διάχυση των αρμοδιοτήτων επίσης και το άλλοθι του συγκεντρωτισμού διευκολύνει τους περισσότερους να δικαιολογούν τη δειλία τους. Σαν να έχει απλωθεί ένα πέπλο συγκάλυψης, πάνω από το οποίο αιωρείται πάντα το κράτος, απρόσωπο, επιβλητικό και πανίσχυρο.
Η βία, από την άλλη, στην εποχή ΣΥΡΙΖΑ είναι γενικευμένη και δεν αφορά μόνο τα πανεπιστήμια. Σε σημείο που αναρωτιέται κανείς τι θα συμβεί όταν εγκαταλείψει την εξουσία.
Υπάρχουν, όμως, σαφή και καθορισμένα όρια που πρέπει να τηρηθούν. Υπάρχουν υπεύθυνοι και αυτοί δεν είναι ούτε οι δημοσιογράφοι ούτε το πολιτικό σύστημα. Ο φασισμός του ψευτοεξτρεμισμού θα σταματήσει μόνο όταν πάψει το δίκαιο της πυγμής να αποτελεί αξιολογικό προσανατολισμό στις ιδεολογικές γιάφκες αλλά και στην ίδια την κοινωνία. Δεν ξέρω αν είμαι ή όχι ρεαλιστής με τις δυνατότητες των υπευθύνων, αλλά έχω κουραστεί να ανακαλύπτω τα ίδια φοβικά και καταθλιπτικά τους σύνδρομα...
ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΜΠΟΥΚΑ
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ
το είδα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου