Καταδικάζουμε την ληστρική «Σύνοδο» της Κρήτης, βαπτιζόμαστε λόγω ραντίσματος και εντασσόμαστε στην διαχρονική Εκκλησία!

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί,

Μέχρι σχετικά πρόσφατα βρισκόμασταν εκτός Εκκλησίας, εκτός μυστηριακής ζωής, ήμασταν κοσμικοί, ακατήχητοι, υλιστικοί άνθρωποι γεμάτοι πάθη, αμαρτίες, αμετανοησία! Ήμασταν πνευματικά ορφανοί, ολότελα παραδομένοι στο μίσος του σατανά (όσο παραχωρούσε ο Τριαδικός Θεός βέβαια) πριν μας καλέσει στην αγκαλιά Του ο Θεός του σύμπαντος κόσμου!

Το επώδυνο αυτό ταξίδι μας προς την Αλήθεια ξεκίνησε με την σύντομη επαφή μας με τον Οικουμενισμό, άγνωστη για εμάς τότε έννοια που κανείς από τον περίγυρο και το περιβάλλον μας δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει για να μας εξηγήσει. 

Ατελείωτες ώρες στο διαδίκτυο μάς έπεισαν ότι αυτό το παναιρετικό διεθνές κίνημα που μόλυνε την κρατούσα Εκκλησία και ανέτρεπε την Ορθοδοξία δεν μπορεί να είναι κάτι θεάρεστο. Απομακρυνόμενοι από τον Νεοημερολογιτικό Οικουμενισμό και αφού είχαμε πεισθεί ότι δεν μπορούσαμε να συνταχθούμε ούτε με την καινοτομία, η οποία είχε επιβληθεί από τις αντίχριστες δυνάμεις για να έχουμε λατρευτική ενότητα με τους παπικούς, αλλά και ούτε με την παναίρεση μοιραίως προσφύγαμε (μετά το 2014) σε κάποια ενορία των ΓΟΧ. Εκεί ο εφημέριος προς μεγάλη μας κατάπληξη όταν του ομολογήσαμε ότι πιστεύουμε πως το πάτριο είναι το σωστό, μάς είπε ότι το Άγιο Πνεύμα δεν έχει σύνορα μεταξύ νέου και παλαιού.

Αυτό υπήρξε ένα μεγάλο σοκ για εμάς που αναρωτηθήκαμε τελικά γιατί ταλαιπωρούμασταν τότε να ακολουθήσουμε την ακρίβεια εφόσον αν υπήρχε Άγιο Πνεύμα γιατί φύγαμε από την νεοημερολογιτική ενορία στην οποία προηγουμένως εκκλησιαζόμασταν;; Εκτός από αυτό που μας είπε ο συγκεκριμένος εφημέριος παρατηρούσαμε ότι στο εκκλησίασμα υπήρχαν πολλοί νεοημερολογίτες που κοινωνούσαν. Κάποια στιγμή, πιστεύουμε για να μας προστατεύσει ο Κύριος, ακούμε μετά το πέρας κάποιας λειτουργίας στον ίδιο ναό να ανακοινώνει ο ιερέας ότι διοργανώνεται προσκυνηματική εκδρομή στην Ι.Μ. των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης στον Ωρωπό Αττικής, το οποίο ανήκε στους πρώην Ενιστάμενους. Τότε εμείς ήμασταν απολύτως αδαείς σχετικά με τα εσωτερικά εκκλησιαστικά ζητήματα των ΓΟΧ και γενικότερα με τον χώρο του πατρίου, ωστόσο είχαμε ακούσει ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με την εν λόγω Σύνοδο σχετικά με την θέση της περί εσχάτων, αντιχρίστου και χαράγματος. Επίσης, γνωρίζαμε ότι η συγκεκριμένη Σύνοδος τα είχε καλά με επισκόπους της κρατούσης Εκκλησίας την δεκαετία του 1990, μεταξύ άλλων με τον Χριστόδουλο, τον οποίο και επιχείρησαν να καλύψουν όταν πήγε σε οικουμενιστική συμπροσευχή στην Καμπέρα της Αυστραλίας το 1991, υποστηρίζοντας ότι δεν συμμετείχε.

Με την Πρόνοια του Θεού και εφόσον κατόπιν ενημερωθήκαμε περί βαθύτερων εκκλησιολογικών ζητημάτων, αντιληφθήκαμε ότι κάτι δεν πάει καλά και απομακρυνθήκαμε και από εκεί (δηλ. από τους ΓΟΧ).

Επόμενος σταθμός oι αποτειχισμένοι κληρικοί.

Αποταθήκαμε σ’ έναν ιερομόναχο-εκπρόσωπο της σύγχρονης / νεότερης αποτείχισης προκειμένου να μας διαφωτίσει. Αυτός ο ιερομόναχος όμως ακολουθούσε το νέο ημερολόγιο, γεγονός που μας προκαλούσε μία εσωτερική σύγχυση καθώς δεν μπορούσαμε να αντιληφθούμε τότε πως γίνεται κάποιος να αγωνίζεται κατά της παναιρέσως τόσο δυναμικά αλλά να αποδέχεται εν τους πράγμασι την καινοτομία που πραξικοπηματικά εισήχθη από μασόνους οικουμενιστές. Παρόλο που στην δική μας συνείδηση δεν φαινόταν λογικό ενώ αγωνιζόταν τόσο πολύ για την ακρίβεια να μην έχει απεμπολήσει εξ ορισμού την καινοτομία του ημερολογίου, παραμείναμε κάτω από την πνευματική του καθοδήγηση πιστεύοντας ότι ακολουθεί το νέο ουχί από επιλογή αλλά από οικονομία. Όταν όμως διαπιστώσαμε μετά από συζήτηση που είχαμε κατ’ ιδίαν και έχοντας στην διάθεσή μας κάποια άλλα δείγματα γραφής του ότι είχε στερεωθεί στην καινοτομία, σε σημείο να την υποστηρίζει, τότε αποφασίσαμε ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να συμπορευόμαστε μαζί του. Επίσης τα πνευματικά του παιδιά μέχρι προσφάτως παντρεύονταν και βαπτίζονταν στους οικουμενιστές ενώ είχε δηλώσει ότι τα μυστήρια των οικουμενιστών είναι άκυρα, και ότι δεν συνυπάρχουν το φως με το σκοτάδι.  Όπως αντιλαμβάνεστε όταν ο λόγος με την πράξη δεν συνάδουν προκύπτει σοβαρό συνειδησιακό πρόβλημα.

Ως εκ τούτου, μη μπορώντας να δεχθούμε συνειδησιακά την διαιώνιση του σχίσματος εκ μέρους των νεοημερολογιτών, αναπόφευκτα ενταχθήκαμε στην επόμενη εναλλακτική που είναι η αποτείχιση με το παλαιό. Εκεί ωστόσο ήρθαμε αντιμέτωποι με μία άλλη παράδοξη κατάσταση. Οι κύριοι εκπρόσωποί αυτής της γραμμής κηρύττουν ότι ακόμα και σήμερα μετά την ληστρική του Κολυμπαρίου υπάρχει Θεία Χάρις και Άγιο Πνεύμα στους παναιρετικούς Οικουμενιστές και ότι έχουν έγκυρα μυστήρια. Τότε αναρωτηθήκαμε γιατί είμαστε αποτειχισμένοι;; Αφού στο εκκλησίασμα στο οποίο μετείχαμε κοινωνούσαν νεοημερολογίτες οικουμενιστές αδιακρίτως και άνευ κατηχήσεως, τότε εμείς γιατί βρισκόμασταν εκεί;; 
 Όπως μας διδάσκει ο  Μ. Βασίλειος «το κοινό Ποτήριο προϋποθέτει την κοινή πίστη» !

Εν ολίγοις, όπου προσπαθούσαμε να ενταχθούμε αντιμετωπίζαμε το ίδιο φαινόμενο, να συμπροσευχόμαστε και να συγκοινωνούμε είτε με νεοημερολογίτες κοινωνούς του σχίσματος είτε με νεοημερολογίτες οικουμενιστές με αποτέλεσμα όλοι εν τέλει να έχουν κοινωνία με όλους είτε άμεσα είτε έμμεσα.

Όπως αντιλαμβάνεστε έπρεπε εκ νέου να θέσουμε τους προβληματισμούς μας και να εντοπίσουμε συν Θεώ που πάσχουμε εκκλησιολογικά προκειμένου να ξεθολώσει η διάνοιά μας, η οποία είχε διαποτισθεί με διδασκαλίες που μόνο σύγχυση μας προκαλούσαν. Μετά από πολύ επίπονη αναζήτηση καταλήξαμε ότι έπρεπε να δώσουμε απαντήσεις σε δύο κεντρικά ερωτήματα ώστε να προχωρήσουμε περαιτέρω. Τα ερωτήματα είναι τα εξής:

Ποιος προκάλεσε το σχίσμα το 1924 και πού βρίσκεται αυτή η περιβόητη διαχρονική Εκκλησία με την οποία oι νεοαποτειχισμένοι μαγικώ τω τρόπω είναι ενωμένοι μαζί της με το που αποτειχίζονται,  ….αλλά οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι μεταξύ τους (;;;)

Όσο κι αν δεν μπορούσαμε να παραδεχτούμε με ευκολία την απάντηση καθώς είχαμε γεμίσει δηλητήριο κατά των ΓΟΧ απ’ όπου κι αν περάσαμε στον χώρο των νεοαποτειχισμένων, η αλήθεια είναι μία. Η διαχρονική Εκκλησία διατηρήθηκε στους ΓΟΧ, οι οποίοι έχουν έγκυρη και κανονική αποστολική διαδοχή με διαπιστευτήρια, ήτοιχειροτονητήρια της Ρωσικής Διασποράς  (1969). 
Τα σχίσματα που προέκυψαν κατά περιόδους απλώς αποσχίσθηκαν από την κεντρική ροή του ποταμού [ ΓΟΧ ]  ο ποταμός όμως δεν στερεύει, ούτε γίνεται κι αυτός παραπόταμος.

Η παραδοχή όμως αυτή συνοδεύεται από άλλες πικρές διαπιστώσεις. Πιο συγκεκριμένα, παρατηρούμε ότι ειδικά με την ένωση των ΓΟΧ με την πρώην Σύνοδο των Ενισταμένων ενυπάρχει ένα είδος κρυφο-οικουμενισμού στους κόλπους των ΓΟΧ από ομάδες λαϊκών και κληρικών που αποδίδουν, αγιοσύνη και  σωτηριολογική εγκυρότητα μυστηρίων στους νεοημερολογίτες οικουμενιστές, με την προϋπόθεση ότι οι κοινωνούντες γέροι και νήπια δεν γνωρίζουν περί οικουμενισμού. Συγγνώμη αλλά αυτή η διδασκαλία είναι αυθαίρετη και παρακαλούμε να μας παραπέμψετε στην οικουμενική απόφαση που δηλώνει κάτι τέτοιο. Αυτή η αυθαίρετη γραμμή καταλαμβάνει ολοένα και πιο ευρεία συναίνεση τόσο μεταξύ των λαϊκών όσο και σε υψηλότερες βαθμίδες ιεραρχίας (αν και με την κοινή λογική οι ντιρεκτίβες κατευθύνονται από πάνω προς τα κάτω ).

Αυτό το φαινόμενο το είχαμε αντιμετωπίσει ήδη στην ενορία εκείνη που είχαμε απευθυνθεί στις απαρχές της αναζήτησής μας. Κατά συνέπεια παρατηρείται μια τάση Παλαιοημερολογητικού Οικουμενισμού όπου δύο εκκλησιολογικές γραμμές (δηλ. οι μεν, δεν αναγνωρίζουν εγκυρότητα μυστηρίων και σωτηρία στους αιρετικούς, αλλά οι δε αναγνωρίζουν) αν και αντικρουόμενες και αμοιβαίως αποκλειόμενες εφαρμόζονται ως ισόκυρες και συμβιώνουν εντός ενός ενιαίου οργανισμού και το μόνο που ενώνουν τα μέλη αυτού του οργανισμού είναι ο εορτασμός των 13 ημερών.

Οι νεοαποτειχισμένοι φοβούνται την ρετσινιά του παλαιοημερολογίτη ( με τόσο δηλητήριο που τους έχουν ποτίσει) γι’ αυτό ακολουθούν το νέο.                                                   

Από την άλλη, κάποιοι αποτειχισμένοι ακολουθούν το παλαιό, πλην όμως έχουν έμμεση κοινωνία με το νέο (εφόσον κοινωνούν νεοημερολογίτες οικουμενιστές) οπότε έχουν έμμεση κοινωνία με την αίρεση. Είναι απλά τα πράγματα! Ενώ στηλιτεύουν την πολυδιάσπαση των παλαιοημερολογιτών σ’ αυτήν ακριβώς την κατάσταση βρίσκονται εκείνοι τώρα και μάλιστα οι του παλαιού είχαν δεκαετίες επί δεκαετιών αγωνιστικού βίου και όχι ολίγα χρόνια αγώνα. Κι αυτοί λοιπόν που ισχυρίζονται ότι τους ενώνει μόνο η αποτείχιση ασχέτως τι ημερολόγιο ακολουθούν ή αν πιστεύουν ότι τα μυστήρια των αιρετικών είναι έγκυρα ή άκυρα, έχουν δημιουργήσει ένα είδος Οικουμενισμού των αποτειχισμένων, όπου κυριαρχεί η αναρχία. Αφού έχουν κοινή πίστη τότε γιατί δεν έχουν κοινό Ποτήριο;; Αντ’ αυτού συμβιβάζουν τα ασυμβίβαστα ώστε να βολεύονται όλοι, ενώ οι προσωπικές σέκτες οχυρώνονται. Με τα λίγα θεολογικά μας, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι γνώρισμα του Αγίου Πνεύματος είναι η ομόνοια στην πίστη. Οι αποτειχισμένοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει Άγιο Πνεύμα μεταξύ τους, ενώ  επικρατεί μια Βαβέλ και κανείς δεν μπορεί να συνεννοηθεί με κανέναν, ακόμα και για τα αυτονόητα!

Ακόμη, ισχυρίζονται ότι πρέπει να συγκληθεί Σύνοδος προκειμένου να καταδικάσει τους Οικουμενιστές και να αποφανθεί περί των μυστηρίων που τελούν.

Ερωτούμε: Tους Παπικούς, τους Αγγλικανούς, τους Προτεστάντες, τους Λουθηρανούς, τους Βαπτιστές, τους Πεντηκοστιανούς, τους Ευαγγελιστές, τους Ιεχωβάδες ποιά Οικουμενική Σύνοδος τούς καταδίκασε;  Υπάγονται  στο «δυνάμει»   καταδικασμένοι και αναθεματισμένοι, ή στο  «ενεργεία;»  Αν υπάγονται στο δυνάμει  τότε με την διδασκαλία σας, προς ώρας έχουν σωτηρία, αν πάλι υπάγονται στο ενεργεία,   τότε αυτοί στο Κολυμπάρι  που τούς αναγνώρισαν σωτηρία και ιεροσύνη πού υπάγονται;   

Υποθετικό σενάριο προς προβληματισμό, απευθυνόμενο στους αποτειχισμένους:

Έστω ότι  αποτειχίζονται 2-3 επίσκοποι από την κρατούσα Εκκλησία, εάν υπαχθείτε σ’ αυτούς τους επισκόπους, τότε εκόντες άκοντες ιδρύσατε παράλληλη Σύνοδο (αυτό που καταδικάζετε νυχθημερόν). Εάν πάλι δεν τους δεχθείτε, τότε θα κηρύξετε την αίρεση της Πρεσβυτεριανής εκκλησίας.

Που είναι η Εκκλησία;

Μητέρα Εκκλησία μας δεν είναι η κρατούσα Εκκλησία. Δεν δεχόμαστε ότι προερχόμαστε από άρρωστη αιρετική μήτρα, ούτε ότι είμαστε το υγιές κομμάτι της που αγωνίζεται να την διασώσει. Δεν έχουμε ουδεμία σχέση μαζί της, την αντιμετωπίζουμε  σαν ένα συνεργάτη της κοσμικής άθεης  και μασονικής εξουσίας (αίρεση του Σεργιανισμού συν του Οικουμενισμού), που έχει υπό την κατοχή της τους πάλαι ποτέ Ορθοδόξους ναούς μας.

Εφόσον Μία είναι η Εκκλησία του Πιστεύω η οποία έχει μία Σύνοδο εντός ενός συγκεκριμένου γεωγραφικού χώρου και εφόσον δεν αναγνωρίζουμε τους καινοτόμους και πανχάλεπους οικουμενιστές, τότε οι ΓΟΧ είναι η νόμιμη συνέχεια της όντως Εκκλησίας της Ελλάδος και η θεωρία περί παραλλήλων συνόδων δεν ευσταθεί όσο δεν ευσταθεί ότι υπάρχουν δύο παράλληλες Εκκλησίες!

Ο Αρτέμιος  Ράσκας  αποτειχίστηκε από τον οικουμενισμό και  ίδρυσε παράλληλη Σύνοδο, σύμφωνα με την διδασκαλία κάποιων  αποτειχισμένων. 

Ερωτούμε: Η Σύνοδος του Αρτεμίου είναι Εκκλησία με σωτηριολογικά μυστήρια η όχι;;  
Εάν είναι Εκκλησία με σωτηρία τότε οι ΓΟΧ γιατί δεν είναι;;

Τέλος, οι ΓΟΧ σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με τους προηγούμενους αγωνιστές, καθώς  έγιναν συνοδοιπόροι της ΝΤΠ, με το ΘΝΠ, την σιωπή τους στους αντίχριστους και σοδομιτικούς νόμους του κράτους, επίσης  και για την ΜΗ καταδίκη των αιρεσιαρχών του Κολυμπαρίου. Ενώ λοιπόν στο ΘΝΠ έγραψαν ότι αναγνώρισαν ως Οικουμενικές τις 8^η και 9^η (αλήθεια με ποια δύναμη και εξουσία;;) δεν αναθεματίζουν τους μεγαλύτερους βλάσφημους όλων των εποχών στο Κολυμπάρι και επικαλούνται την εξουσία μιας μελλούσης Μεγάλης Συνόδου!

Η υποκρισία έχει λάβει τεράστιες διαστάσεις πλέον γι’ αυτό δεν ενταχθήκαμε σ’ αυτούς και επομένως είμαστε αποτειχισμένοι και από τους ΓΟΧ.

Η  θεωρία περί του  «δυνάμει και ενεργεία»

Μπορεί κάποιος να μας απαντήσει αν παντού θα σωζόμασταν, τότε γιατί ταλαιπωρούμασταν να βρούμε την Εκκλησία και να πηγαίνουμε από εδώ και από εκεί;;; Ή υπάρχει πουθενά στην εμπειρία της Εκκλησίας κάποια πατερική διδασκαλία όπου στα ζητήματα της πίστης σχετικά με τις αιρέσεις μία άποψη να είναι σχετικά πιο σωστή από μία άλλη άποψη;; Δηλαδή σχετικοποιείται η Αλήθεια ή διαβαθμίζεται η σωτηρία ή η απώλεια;; Τότε γιατί να υπάρχουν τα αναθέματα  αν όλοι (πλανεμένοι, αιρετικοί, κοινωνοί αιρετικών) μετέχουν στην σωτηρία;; Ο ίδιος ο ιεράρχης των ΓΟΧ Χρυσόστομος Φλωρίνης που κήρυξε αρχικά το «δυνάμει κι ενεργεία», ο ίδιος το αποκήρυξε γραπτώς το 1950 μετανοώντας  για την σύγχυση που προκάλεσε μέχρι τότε.

Όλες οι αποφάσεις των Οικουμενικών και Πανορθοδόξων συνόδων, οι οποίες έχουν το Θέσφατο, ουδέποτε αναγνώρισαν σωτηρία σε αιρετικούς, σε αντίθεση με αυτά που ακούμε σήμερα πανταχόθεν. Όσο για τις  κραυγαλέες οικονομίες που κατ’εξαίρεση εφαρμόστηκαν στο να δεχθούν τους αιρετικούς ως βαπτισμένους και ως κληρικούς, αυτό έγινε κατόπιν προϋποθέσεων και όχι εν λευκώ όπως ευαγγελίζονται οι αποτειχισμένοι σήμερα. Καταρχήν, οι ιδρυτές της αίρεσης ΔΕΝ έγιναν δεκτοί ως κληρικοί ενώ για τους υπόλοιπους η προσχώρησή τους έγινε διότι  αναθεμάτισαν τους αιρεσιάρχες και τις αιρέσεις που υπηρέτησαν, αλλά και τον ίδιο τους τον εαυτό δια λιβέλλου στην περίπτωση που δεν πίστευαν αυτά που υπέγραψαν. Δηλαδή καμία σχέση με την σημερινή κατάσταση της λευκής επιταγής. Περαιτέρω σήμερα  δεν έχουμε απέναντί μας εικονομάχους  ή μονοθελήτες, αλλά το άκρον άωτον της βλασφημίας και της ολοκληρωτικής ανατροπής του ευαγγελίου, την αμνήστευση αλλά και την σωτηριολογική κατοχύρωση όλων των αιρέσεων.

Αν γνωρίζει κάποιος, Κανόνα  της εκκλησίας, που να αναφέρει ότι υπάρχουν έγκυρα μυστήρια και σωτηρία σε αιρετικούς, παρακαλούμε να μας τον προσκομίσει.

Όσο αφορά στο χιλιοειπωμένο επιχείρημα:

« ο Οικουμενισμός δεν είναι καταδικασμένος »

Απαντούμε: Είναι καταδικασμένος γιατί επικύρωσε όλες τις αρχαίες κατεγνωσμένες και καταδικασμένες αιρέσεις ακυρώνοντας τις αποφάσεις των 7 Οικουμενικών Συνόδων, επιφέροντας όλα τα αναθέματα και τις καθαιρέσεις επάνω τους, και γιατί στο Κολυμπάρι θεσμοθέτησαν το ΠΣΕ ακυρώνοντας ολοκληρωτικά  το Ευαγγέλιο. Εφόσον λοιπόν σώζονται ΟΛΟΙ είτε αβάπτιστοι είτε αλλόδοξοι, είτε αντίχριστοι όπως Μουσουλμάνοι (υπενθυμίζουμε το Πατριαρχικό μνημόσυνο στους Μουσουλμάνους στην Λέσβο ) και Ραββίνοι τότε,
Προς τί η Σταυρική θυσία του Χριστού;; Προς τί η ιεραποστολή των 12 αποστόλων με την εντολή του   «μαθητεύσατε και βαπτίσατε»; Προς τί τα εκατομμύρια των μαρτύρων;; 
Προς τί οι Οικουμενικές Σύνοδοι;;

Ο κ. Κυριάκος Κυριαζόπουλος, επίκουρος καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου, και αποτειχισμένος από την κρατούσα Εκκλησία που βοά ότι ο Οικουμενισμός είναι η επαναφορά της αιρέσεως του γνωστικισμού του 1^ου αιώνα μ. Χ. καταδικασμένου από την ΣΤ’ Οικουμενική Σύνοδο πλανάται ή έχει άγνοια;; Δηλαδή και οι μασόνοι που έχουν ως θεολογική βάση τον γνωστικισμό και συγκρητισμό με αυτήν τη λογική δεν είναι καταδικασμένοι!!Είναι ποτέ δυνατόν να ισχύει κάτι τέτοιο;;;

Περί  Βαπτίσματος

Οι Οικουμενικές αποφάσεις Β’ Δ’ ΣΤ’ οι κανόνες του Μ. Βασιλείου 1^ος και 47^ος και η Πανορθόδοξη του 1756 είναι ηλίου φαεινότεροι. Όλοι συμφωνούν στο ότι αν δεν υπάρχουν οι τρείς καταδύσεις, τότε δεν υπάρχει Βάπτισμα, και το μυστήριο γίνεται εκ νέου ακινδύνως.

Εμείς αποδεδειγμένα είχαμε ποδόλουτρο καθώς ήμασταν διπλάσιοι σε μέγεθος από την κολυμβήθρα και το νερό ήταν μέχρι τα πόδια μας! Γι’ αυτό και βαπτισθήκαμε προ ολίγων ημερών στα ύδατα τα οποία πλαισίωναν ερείπια αρχαίου χριστιανικού ναού στην Κόρινθο, τον οποίο είχε οικοδομήσει ο Απόστολος Παύλος!

Είναι δυνατόν όταν βοούν οι Κανόνες και οι Πατέρες περί Βαπτίσματος να τους παραθεωρούμε γιατί θα πρέπει να αναγκαστούμε να το ψάξουμε και να ξεβολευτούμε;;Είναι δυνατόν ενώ υποτίθεται αγωνιζόμαστε για τον Χριστό και την Εκκλησία Του να καταφρονούμε τον γραπτό νόμο που συνυπέγραψε το άγιο Πνεύμα στις Οικουμενικές Συνόδους;; Δεν αναρωτιέστε γιατί βαίνουμε κατά διαβόλου, ως κοινωνία και δυστυχέστατα ως λαός του Θεού;; Δεν αναρωτιέστε γιατί δεν έχουμε την δύναμη να κάνουμε το παραμικρό για τον Χριστό και έχουμε κυριευθεί μαζικά από σύγχυση;; Είναι δυνατόν κάποιος που είναι βαπτισμένος, έχει πνευματική ζωή και αγωνίζεται υποτίθεται κατά των αιρέσεων στην πραγματικότητα να αγωνίζεται για την εκκλησιαστική κατοχύρωσή των με το να αναγνωρίζει σωτηριολογικά μυστήρια σε αιρετικούς;; Πώς είναι δυνατόν;; Κι όμως στις ημέρες μας το σκοτάδι και η σύγχυση είναι ο κανόνας στον αντιοικουμενιστικό αγώνα. Δεν υπάρχουν διαφωνίες απλώς σε δευτερεύοντα ζητήματα, αλλά σε θεμελιώδη που αφορούν ξεκάθαρα το που είναι ο Χριστός και που ο διάβολος.

Αναφορικά με την προσχηματική δικαιολογία των αποτειχισμένων κληρικών « τι να κάνουμε, να τους βαπτίσουμε όλους;»

Πρωτίστως, αυτή είναι η δουλειά σας! Κατά δεύτερον, ποιούς όλους;; Πόσο πολυπληθές είναι το ποίμνιο εκάστου αποτειχισμένου;;;;  Αν μετανοούσαν συνολικά (λ.χ. η μισή Ελλάδα για να μην πούμε ολόκληρη όπως έγινε με τους Αρειανούς που η Εκκλησία αποδέχθηκε το βάπτισμά τους) τότε σαφώς η Εκκλησία θα τους δεχόταν μόνο με την μετάνοιά τους.

Εσείς  το πολύ να έχετε 100 άτομα ποίμνιο έκαστος. Από τα 100 με το ιδανικότερο σενάριο οι 20 να αποδεχθούν την κατήχηση και να έχουν απτές αποδείξεις ότι είχαν ράντισμα και ποδόλουτρο. Τί να πουν και οι απόστολοι που βάπτιζαν 5.000 άτομα ημερησίως;;; Ένα βάπτισμα θα κάνετε πατέρες για όλους τους άνδρες και ένα για τις γυναίκες. Σε δύο μέρες πρώτα ο Θεός θα έχετε τελειώσει! 
Πού ακριβώς έγκεινται τα προσκόμματα που προτάσσετε διαρκώς;;

Πιστεύουμε, λοιπόν, ότι δεν είναι πραγματικά αυτός ο λόγος που επικαλείσθε. Η αλήθεια - όπως αποδεικνύεται δια πράξεων και δια παραλείψεών σας - είναι άλλη. Δεν θέτετε το ζήτημα του βαπτίσματος γιατί πρωταρχικά θα δικαιώσετε τους ΓΟΧ και γιατί κατόπιν θα αναγκαστείτε να παραδεχθείτε ότι προέρχεστε από το τίποτα της αίρεσης ενώ διατυμπανίζετε ότι προέρχεστε από την Αποστολική Εκκλησία, κάτι που είναι ψευδές!

Είστε εκτός Αποστολικής Εκκλησίας από το σχίσμα του 1924 το οποίο έγινε εσκεμμένα για να τορπιλίσει την Ορθοδοξία και το Ορθόδοξο κριτήριο του πιστού λαού το αντιλαμβανόταν τότε καθώς η συνείδησή του δεν είχε μπαζωθεί όπως σήμερα. Η έκβαση των εκκλησιαστικών πραγμάτων δικαίωσε τους ΓΟΧ και όχι την κρατούσα Εκκλησία,  ασχέτως αν οι σημερινοί ΓΟΧ προσκύνησαν την ΝΤΠ.

Οι νεοαποτειχισμένοι αξιοποιούν εργαλειακά την Ορθόδοξη διδασκαλία, την οποία ουσιαστικά παρέλαβαν ως παρακαταθήκη από τους ΓΟΧ (και όχι από την κρατούσα Εκκλησία η οποία βούλιαζε μέσα στην παναίρεση) - οι οποίοι ήταν και οι θεματοφύλακες της πατερικής διδασκαλίας - και την παραλλάσσουν κατά το δοκούν, όπως βολεύει τον καθένα, χωρίς να αναγνωρίζουν την μητρότητα της Εκκλησίας που τούς μεταλαμπάδευσε αυτήν την διδασκαλία.

Αυτό άλλωστε θα κάνουν όλοι με τον αντίχριστο. Είναι άλλο το ότι οι ΓΟΧ προδίδουν τον αγώνα και άλλο ότι είναι η συνέχεια της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Περί «διακρίσεως»

Σήμερα η ακροτάτη οικονομία της Εκκλησίας έγινε υποχρεωτικός κανόνας, και ο υποχρεωτικός κανόνας έγινε ακροτάτη οικονομία!

Αν δεν μας αρκούν οι αποφάσεις καθαυτές των Πατέρων, οι οποίοι δογμάτισαν εξ ονόματος του Αγίου Πνεύματος και μπαίνουμε σε διαδικασία να εικάζουμε τι εννοούσαν, ωσάν να είναι φιλολογικά κείμενα υπό εξέταση, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα  γιατί βλαστημούμε τους Πατέρες και το Άγιο Πνεύμα με το να δηλώνουμε, αφενός στην ουσία απείθεια ως προς την διδασκαλία τους, την οποία επεξεργαζόμαστε και δεν αποδεχόμαστε ως έχει,  και αφετέρου ότι μας παρέδωσαν ένα ελλιπές νομοθετικό πλαίσιο με ασάφειες, ευάλωτο σε παρερμηνείες και σπέκουλες. Άπαγε της βλασφημίας!  Για τους θιασώτες της άποψης ότι θα πρέπει να συγκληθεί Σύνοδος προκειμένου να αναθεματίσει τον Οικουμενισμό και τους φορείς του, απαντούμε:

Μια νέα απόφαση Πανορθόδοξης – Οικουμενικής Συνόδου που θα καταδικάζει τον Οικουμενισμό θα σημαίνει βλασφημία στο Άγιο Πνεύμα « ως ΜΗ λαλήσαι ορθά και άρτια »  δια των 7 Οικουμενικών Συνόδων. Τούτο σημαίνει σαν να διακηρύσσουμε ότι χρειάζεται εμείς σήμερα να επικυρώσουμε κάτι καινούργιο το οποίο δεν έχουν κατοχυρώσει ήδη οι Πατέρες ή να συμπληρώσουμε τις ήδη ειλημμένες αποφάσεις των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων μας!

Συμπερασματικά

Ο αληθινός αγώνας έγκειται στην αποτείχιση ολίγων και με σύννομες πατερικές προϋποθέσεις και ουχί όλων γενικά και αόριστα των αποτειχισμένων.

Απομακρυνόμασταν από κάθε εκκλησιολογική γραμμή που συναντούσαμε σε όλη αυτή την πορεία μας όταν οι ιερείς και εκπρόσωποι της εκάστοτε γραμμής δεν μάς προμήθευαν με ακριβείς απαντήσεις στα ερωτήματά μας, παρά μας αποκρίνονταν με αγαπολογίες και αοριστίες οικουμενιστικού τύπου. Ο ιερέας είναι εντεταλμένος του Υψίστου είναι εις τύπον Χριστού στην γη, και συνεπώς απαγορεύεται να αυτοσχεδιάζει και να μην μπορεί να μας δείξει που είναι η σωτηρία και που η απώλεια, αντ’ αυτού να μας δείχνει μια τρίτη οδό άνευ συνόρων.                                         Έτσι μας παρέδωσαν το Άγιο Πνεύμα και οι Απόστολοι την Εκκλησία του Χριστού;; Ανοχύρωτη σαν ξέφραγο αμπέλι όπου Χριστός και διάβολος, λύκοι και πρόβατα συνυπάρχουν σε αγαστή συνεργασία;; Από πότε το Άγιο Πνεύμα  συλλειτουργεί με τους αιρετικούς, πολλώ δε μάλλον με τους οικουμενιστές που το έχουν βλαστημήσει προς όλες τις κατευθύνσεις;;  Ποιά συμφωνία έχει ο Χριστός με τον διάβολο ( Αποστολικός Κανών 46^ος ) ;;

Δόξα τω Θεώ διαφυλαχθήκαμε γιατί δεν προσωπολατρήσαμε!

Ο Θεός είδε την αγωνία μας και μάς ελέησε καθώς βρήκαμε ιερέα ν’ ακουμπήσουμε τις ψυχές μας. 
Ο κληρικός που μας διαφώτισε χάριτι Θεού και εμπιστευόμαστε πλέον είναι ξεκάθαρος στα της πίστεως, ενώ μας έχει αποδείξει τους ισχυρισμούς του πάντα με πατερικά εχέγγυα, ήτοι αποφάσεις της Εκκλησίας, και όχι απόψεις και θεωρίες κατά το δοκούν ώστε να είναι όλοι ευχαριστημένοι και βουτηγμένοι στις πλάνες….

Δυστυχώς ο δρόμος προς την Αλήθεια είναι τόσο στενός σήμερα που μ’ ένα μικρό παραπάτημα μπορείς εύκολα να γκρεμιστείς και να οδηγηθείς στην απώλεια.                      

Ο στόχος της ομολογίας μας δεν είναι ούτε να προπαγανδίσουμε, ούτε να κατηχήσουμε, σχετίζεται μόνο με το ότι πάσχουμε για τους αδελφούς μας και για την Εκκλησία του Κυρίου μας και ευχόμαστε η δική μας κατάθεση ψυχής να σταθεί η αφορμή να θέσετε κάποια ερωτήματα και κάποιους προβληματισμούς στον εαυτό σας που ίσως δεν τολμούσατε να σκεφτείτε, ή ίσως να τα προσπερνούσατε ως δευτερευούσης σημασίαςγιατί κάποια σημαίνοντα εκκλησιαστικά πρόσωπα έτσι σας δίδαξαν.

Υ.Σ.: Δεν κρίνουμε σκόπιμο να εμπλακούμε σε ατέρμονους διαλόγους στους οποίους ήδη έχουμε προβεί τα τελευταία χρόνια, γι’ αυτό και γράψαμε - όσο ήταν δυνατόν- αναλυτικά τι ακριβώς πιστεύουμε.

Ευχόμαστε καλόν αγώνα και καλό παράδεισο σε όλους!

ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΤΩ ΘΕΩ ΔΟΞΑ

Θεσσαλονίκη, 19/1/2018, Μνήμη του Οσίου Πατρός ημών Αγίου Μάρκου του Ευγενικού,

Οι δούλοι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού,

Γεώργιος Σαμαρτζίδης - Χρυσοπηγή Πολίτη 

scripta---manent