Το ΚΚΕ και η Μακεδονία . Α μέρος, το Παιδομάζωμα

Κατά τή χριστουγεννιάτικη επίθεση στήν Κόνιτσα τ’ Άνα γνωστοπoύλειο δέχθηκε τά πρώτα βλήματα κανονιών τών συμμο­ριτών, χωρίς, δόξα τω θεω, τά 230 παιδιά, που στεγάζονταν έκεϊ νά πάθουν τίποτε χάρη καί στή γενναιότητα του προσωπικού τής «Παιδοπόλεως» —που είχε έξασκηθή πρώτα στήν άντίστοιχη υπη­ρεσία του Αμερικάνικου Ιδρύματος Εγγύς Ανατολής. —Μετά τούτο μεταφέρθηκαν τά παιδιά σέ νοτιότερη Παιδόπολη πρός πε­ρισσότερη άσφάλεια.

’Έκτοτε άρχισαν οί σλαυοκομμουνιστές νά εφαρμόζουνε σατα­νικότερη μέθοδο «γενοκτονίας»· τό παιδομάζωμα μικρών άθώων παιδιών μέ σκοπό νά τά χρησιμοποιήσουν άργότερα, άφοΰ τά δια φθείρουν, τά διαστρέφουν, τά κάμουν θηρία κακουργίας καί μηχα­νές άψυχες εναντίον τής πατρίδας καί τής θρησκείας των. Φαίνεται πως άρχισαν τό παιδομάζωμα αυτό άκριβώς άπό τές περιφέρειες τής Πρέσπας, τών Κορεστίων, του Γράμμου καί τοΰ Πίνδου.

Αλλά ή άπάνθρωπη, έξοχα άντιχριστιανική και άνθελληνική αυτή ενέργεια τών σλαυοκομμουνιστών άποτελεϊ τήν τελευταία σταγόνα στό ποτήρι τής άγανακτήσεως καί τής άπέχθειας όχ· μόνο του ελληνικού λαοΰ, άλλά κι όλων τών άληθινά έλεύθερων καί δημοκρατικών Ενωμένων Εθνών. Τό παιδομάζωμα που ένεργεϊ- ται άνάμεσα στό γενναίο λαό τής ραχοκοκκαλιάς τής Ελληνικής Χερσονήσου καί τοΰ Ελληνικού "Εθνους θά άποβεΐ, πιστεύω, ή άφετηρία του στενότερου συνασπισμού όλων τών Εθνών, που πι­στεύουνε στήν ελληνοχριστιανικήν ιδέα.

Τό πνεύμα τής ιδέας αυτής μετά τήν άποκάλυψη τών ψυχοφθόρων, άπάνθρωπων μεθόδων τοΰ κόκκινου ολοκληρωτισμού θά πνεύσει άπό δώ καί μπρός άκατάσχετο. Ό μαρτυρικός μας λαός κ’ ή κατασπαραγμένη χώρα μας θαυρουνε στό πνεύμα αυτό τήν άναγκαίαν ήθικήν ενίσχυση καί στά έμπνευσμένα άπό τό ίδιο Ενωμένα "Εθνη τήν άπαραίτητη υλικήν άρωγή γιά νά σωθεί.

Αλλά κι άπό τό περιστατικό τοΰ παιδομαζώματος άποδεί- χνεται άκόμη μιά φορά τρανότατα ή άνάγκη τού νά εξασφαλιστεί ή Ελλάδα άπόλυτα στό μέλλον άπό τή μεριάν άκριβώς αυτή. Τά κλειδιά τών πυλών τοΰ οίκου της πρέπει νά τά κρατεί μόνη της, ιδίως έδώ, όπου δένεται ή σπονδυλική της στήλη. Αλλά καί νά έξασφαλισθεϊ στήν εκμετάλλευση τών πόρών τής περιοχής αυτής, γιά νά γίνει ίκανή νά ζεΐ,ίνά εργάζεται καί ν’ άναπτύσσεται χω­ρίς νά περιμένει άπ’ έξω συνδρομή καί ελεημοσύνη. Κ’ έτσι μόνο θά εύρίσκεται πάντα έτοιμη νά έπιτελεί τήν οικουμενική καί αν­θρωπιστικήν άποστολή της.

Φίλιππος Δραγουμης

Μάρτιος 1948