Η σημερινή κατάντια στην θεσμικά αποκαλούμενη "εκκλησία" και ο ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ της πορείς μας ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ .

Όταν ισχυρίζονται ότι δεν προχώρησαν σε κοινό ποτήριο πρωχώρησαν όμως στην αναγνώριση του Βαπτίσματος, ερωτούμε, δεν προχώρησαν σε μυστηριακή ένωση; Δεν έγινε συλλείτουργο ακόμη - λένε - και η αμοιβαία αναγνώρισης του βαπτίσματος, τί είναι, αν δεν είναι μυστηριακή ένωσις; (...) 

 Η «ιστορία» της εκκοσμίκευσης αρχίζει από τις περικοπές στις ακολουθίες, την παύση της αναγνώσεως του ψαλτηρίου, την κατάλυση στις νηστείες, την απαξίωση της πνευματικής άσκησης, την απουσία μελέτης συστηματικά και σε βάθος των Γραφών, Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, και αγίων Πατέρων, μάλιστα, των νηπτικών στα συγγράμματα των οποίων βρίσκει κανείς όχι μόνο σωστή ερμηνεία αλλά και τον σφυγμό της πατερικής ζωής και της ορθόδοξης πνευματικότητος. 

Και πώς ήταν δυνατόν να μη συμβεί αυτό, αφού αλλοτριώθηκε η ορθόδοξη πνευματικότητα, επειδή ακριβώς δεν καλλιεργήθηκε το κολυβάδικο πατερικό πνεύμα από τους εξομολόγους; Το παράδοξο θα ήταν να μη συμβεί κάτι τέτοιο, αφού προωθούνται στο υψηλό αξίωμα της αρχιεροσύνης όχι άνθρωποι της προσευχής και της άσκησης αλλά αρχιμανδρίτες που δεν έζησαν διόλου σε μοναστήρια χωρίς σκοπό την κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση. 

σχόλιο ο Παιδαγωγός: Οι πνευματικές "δράσεις", πέρα από τις συναυλίες (βραδιές με καλλιτέχνες και κοσμική μουσική) περιλαμβάνουν άφθονες περιοδείες εικόνων και αγίων λειψάνων. Γεμίζουν τις κολώνες και τις στάσεις με αφίσες (αδιαφορώντας για το που θα καταλήξει η εικόνα της Παναγίας). Πάνω απ' όλα "το παγκάρι"... Φυσικά κάνουμε και κανένα συσσίτιο για να παριστάνουμε ότι κάνουμε "έργο". Λέξεις όπως "αμαρτία", "Δευτέρα Παρουσία", "πορνεία", "μοιχεία", έχουν έντεχνα εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο. Μόνον "αγάπη" ...

Έξ αιτίας αυτού μεταλλάχθηκε η ανδρεία τους μέσα στις ελευθεριάζουσες ενορίες, όπως τις διαμόρφωσαν και κατέστησαν συν τω χρόνω ευνουχισμένοι στην ψυχή από παλικαριά! (...)

Έτσι κατάστησαν στο φρόνημα δουλικοί, συμφεροντολόγοι και φιλόδοξοι, εκπαιδευμένοι στην διπλωματία και την διγλωσσία, την σχετικοποίηση της πνευματικής ζωής και την απαξίωση των αγιοπατερικών στόχων, μόνο και μόνο, για να αναδειχθούν μητροπολίτες

Όλο αυτό το φαινόμενο αποχαύνωσης προκύπτει από το «δεν πειράζει» και «δεν είναι ακόμη καιρός». Το πρόβλημα ξεκινά με το ψόφιο φρόνημα των πλαδαρών οφικιούχων κληρικών που οι άθεοι τους κοροϊδεύουν χαρακτηρίζοντάς τους τροκτικά επειδή ζουν καταναλωτικά όπως ο αλλοτριωμένος άνθρωπος της εποχής μας και δεν μοσχοβολούν πλέον λιβάνι και, βέβαια, δεν έχουν ιδέα από άσκηση, μετάνοια και ορθόδοξη πνευματικότητα.

απόσπασμα από κείμενου του

αρχιμανδρίτη Παϊσίου Παπαδόπουλου

ηγουμένου Ι.Μονής Αγ.Γρηγορίου Παλαμά Φιλώτα Αμυνταίου

ολόκληρο το κείμενο εδώ